کد خبر: ۶۷۹۱
تاریخ انتشار: ۲۴ آبان ۱۳۹۵ - ۰۹:۱۹
printنسخه چاپی
sendارسال به دوستان
رمضانزاده : خودِ من اولین‌بار خبر را در اینستاگرام دیدم؛ خبری بود به‌نقل از خبرآنلاین. تا آن زمان نمی‌دانستم چه ظلمی در حق این ملوانان و صیادان شده است. بعد از آنکه از موضوع اطلاع یافتم، نمی‌دانستم چه کمکی از دست من برمی‌آید. در کانال خودم در تلگرام، پستی منتشر کردم و وقتی که خبردار شدم قرار است پویشی مردمی برای آزادی این عزیزان به وجود بیاید، از آن استقبال کردم.
کلیدملی : در شبکه‌های اجتماعی، پویشی آغاز شده تا از طریق آن راهی برای آزادی ١٣ صیاد ایرانی پیدا کنند که ٥٨٠ روز است اسیر دزدان دریایی سومالی هستند. تعداد صیادان ایرانی اسیرشده ٢١ نفر بوده که تعدادی از آنها در وضعیت نامناسب بهداشتی و خوراکی فوت کرده‌اند.
به گزارش کلیدملی و براساس گفتگویی که روزنامه شرق منتشر کرده‌است : این پویش مردمی قصد دارد با ایجاد توجه در مردم و دولت نسبت به این اتفاق ناگوار، ایجاد‌کننده زنجیره‌ای از تعاملات دیپلماتیک دولتی باشد که شاید به آزادی این ١٣ ملوان و صیاد ختم شود. عبدالله رمضان‌زاده، یکی از فعالان حوزه مدنی و سیاسی که خود نیز به این کمپین پیوسته است، درباره آخرین تحولات آن می‌گوید و اینکه چطور هرروز به تعداد امضاها اضافه می‌شود.

رمضانزاده درباره صیادان ایرانی

‌چه شد که به کمپین آزادی صیادان ایرانی پیوستید؟ 
به نظر من قصه این صیادان عجیب بود. همین حالا هم که با شما حرف می‌زنم و یک هفته‌ای از اینکه در جریان موضوع قرار گرفته‌ام می‌گذرد، باز هم این قصه به نظرم عجیب می‌آید. دوسال‌ونیم از روزی که آنها به دریا رفته‌ و به اسارت دزدان دریایی گرفتار شده‌اند گذشته و هیچ خبری پخش نشده و کسی از دولت پیگیر احوال آنها نیست. این هم از نکات جالب حقوق شهروندی در ایران است که دولت درباره‌اش سخن می‌گوید. 

‌همکاری دولت چگونه بوده؟
سخنگوی وزارت امور خارجه اشاراتی به این موضوع داشتند، اما نه امیدی در ما و خانواده‌های این صیادان ایجاد کرد و نه حتی توضیحات روشن بود. 

‌چنین پویشی چطور می‌تواند در آزادی این ملوانان تأثیرگذار باشد؟ 
به نظرم از طریق آگاه‌سازی مردم. خودِ من اولین‌بار خبر را در اینستاگرام دیدم؛ خبری بود به‌نقل از خبرآنلاین. تا آن زمان نمی‌دانستم چه ظلمی در حق این ملوانان و صیادان شده است. بعد از آنکه از موضوع اطلاع یافتم، نمی‌دانستم چه کمکی از دست من برمی‌آید. در کانال خودم در تلگرام، پستی منتشر کردم و وقتی که خبردار شدم قرار است پویشی مردمی برای آزادی این عزیزان به وجود بیاید، از آن استقبال کردم. حالا هم که رسما سه روز از آغاز به کار این پویش گذشته، به نظرم توانسته به صدر اخبار بیاید؛ یعنی ما در روزنامه‌ها و خبرگزاری‌های داخلی این خبر را می‌بینیم، در تويیتر ایران، خبر دوم بوده و حتی یکی از شبکه‌های خارجی هم به این موضوع پرداخته است. امضاهای زیادی هم تاکنون برای پویش جمع‌آوری شده که همه اینها نشان از آن دارد که مردم ما اگر از مشکلات همدیگر آگاهی پیدا کنند، نقش حمایت‌کننده خواهند داشت. 

‌قرار است این پویش وضعیت بد صیادان بلوچ را به دولت نیز یادآوری کند. دولت‌ها در چنین شرایطی چه مسئولیت‌هایی دارند؟ 
مایل نیستم دراین‌باره صحبت کنم. به نظرم می‌رسد که وزارت امور خارجه توجه کم‌رنگی به مسائل منطقه‌ای دارد و این موضوعی است که قبلا هم به آن اشاره کرده‌ام، اما به‌طورکلی دولت‌ها موظفند از اتباع خود در هرجای دنیا حمایت کنند و من متعجبم که چرا بعد از دوسال‌ونیم، سخنگوی وزارت امور خارجه می‌آید و می‌گوید که این موضوع پیچیده است. 

‌به‌عنوان آخرین سؤال، دغدغه‌های سیاسی شما را به سمت حمایت از این پویش کشاند یا دغدغه مسائل انسانی؟ 
اتفاقا اصلا مسئله را سیاسی نمی‌بینم. اگر در پاسخ به سؤال قبلی شما سکوت کردم و گفتم که مایل نیستم دراین‌باره جوابی بدهم، بیشتر به‌همین‌خاطر بود که من مسئله را انسانی می‌بینم. مسئله از نظر من، مظلومیت هم‌وطنان بلوچ ماست که در منطقه‌ای دورافتاده باید با چنین مشکلاتی مواجه شوند. دوسال‌ونیم است که اعضای خانواده این ملوان‌ها و صیادان، با اضطراب زندگی می‌کنند و چشم‌به‌راه خانواده خود هستند. بنابراین مسئله واقعا یک مسئله انسانی است و همه باید از بابِ حقوق شهروندی به آن توجه کنیم. 
نظر شما‌
نام:
ایمیل:
* نظر:
* کد امنیتی:
Chaptcha
حروفي را كه در تصوير مي‌بينيد عينا در فيلد مقابلش وارد كنيد
آخرین اخبار