کد خبر: ۷۴۴۰
تاریخ انتشار: ۲۲ بهمن ۱۳۹۵ - ۲۱:۵۶
printنسخه چاپی
sendارسال به دوستان
گفت‌وگو با علی نوذرپور رئیس جامعه مهندسان شهرسازی:
شهرداری می‌توانست بعد از اخطاری که به صاحب ملک که بنیاد مستضعفان داده شد و مورد اجرا قرار نگرفت اقدام به ایمن سازی ساختمان کند و براساس تبصره الحاقی به بند 14 ماده 55 قانون شهرداری هزینه آن را از مالک دریافت کند که البته این اقدام انجام نشد.
کلیدملی :  سه هفته‌ای از خاکستر شدن ساختمان پلاسکو می‌گذرد تقریباً بلافاصله بعد از حادثه هم کنکاش برای پیدا شدن مقصر آغاز شد مهمترین مسئله هم این بود که با چنین مدیریت شهری بحث برانگیزی اگر فاجعه در ابعاد بزرگتری تکرار شود تکلیف چه خواهد بود ؟
به گزارش کلیدملی به نقل از «امید ایرانیان» اگر تهران بلرزد چه بر سر ساختمان‌ها و صدها برجی که به سرعت قد کشیده‌اند خواهد آمد؟ شهردار تهران که  مدیریتش در مهار بحران با انتقادهای فراوان رو به رو شده حاضر نیست مسئولیت بپذیرد حتی از مردم و حادثه دیده‌ها عذرخواهی کند . او می‌گوید واحدهای پلاسکو کارگاه بوده‌اند بنابراین وظیفه ایجاد ایمنی با وزارت کار بوده است. اما این توجیه از نظر اهالی فن به هیچ عنوان قابل پذیرش نیست.

علی نوذرپور

علی نوذرپور رئیس جامعه مهندسان شهرسازی ایران می‌گوید فقط 48 واحد از 600 واحد پلاسکو کارگاه بوده‌اند بنابراین نمی‌توان کل ساختمان را یک کارگاه در نظر گرفت  ضمن این که بر اساس بند 14 ماده 55 قانون شهرداری‌ها ؛ وظیفه حفظ شهر در مقابل خطراتی از جمله سیل و حریق بر عهده شهرداری‌هاست . با این وجود وقتی حادثه رخ داد شهرداری تازه به صرافت افتاد تا ساختمان را مورد بررسی قراردهد تا تشخیص داده شود برای مهار آتش چه تجهیزاتی مورد نیاز است.


* آقای نوذرپور شهردار تهران مسئولیت حادثه پلاسکو را نمی‌پذیرد چون معتقد است واحد کارگاهی بوده و ایمنی آن باید توسط بازرسی وزارت تعاون ؛ کار و رفاه اجتماعی مورد بررسی قرار می‌گرفت. از نظر شما این استدلال قابل پذیرش است؟

قطعاً نه . ساختمان پلاسکو شامل 560 واحد صنفی بوده و از این تعداد تنها 48 واحد کارگاه به شمار می‌رفته‌اند بنابراین کل ساختمان را نمی‌توان به عنوان کارگاه در نظر گرفت ضمن اینکه به واحدهایی کارگاه اطلاق می‌شود که نقشه ساختمانی آن‌ها به تأیید وزارت کار رسیده باشد در صورتی که هیچ کدام از واحدها چنین مجوزی از این وزارتخانه دریافت نکرده بودند در نتیجه کارگاه هم به حساب نمی‌آیند.

نکته دیگر این که حتی در صورت کارگاه بودن واحدها ؛ وظیفه وزارت کار صرفاً بازرسی فضای داخلی کارگاه‌هاست نه کل ساختمان در صورت رعایت نکات ایمنی هم این وزارتخانه می‌تواند واحد را پس از ارسال اخطار و در صورت عدم رعایت ، تعطیل و پلمپ کند  بنابراین مسئولیت رعایت ایمنی کل ساختمان پلاسکو و نظارت و بازرسی آن بر عهده وزارت تعاون و کار و رفاه اجتماعی نیست . یعنی مواردی از جمله مقاومت ساختمان و ایمنی سازه و پوشش فلزی و ضد حریق آن و البته سیستم اطفاء حریق و پله‌های اضطراری . تشخیص و بازرسی این موارد بر عهده سازمان آتشنشانی است که تحت نظر شهرداری فعالیت می‌کند.

رعایت موارد ایمنی ساختمان براساس بنده 14 ماده 55 قانون شهرداری‌ها بر عهده شهرداری است و این نهاد موظف به حفاظت از کل شهر در مقابل خطراتی از جمله سیل و حریق است . قانون به صراحت گفته اگر شهرداری احتمال خطر را در خصوص بنایی دید باید به صاحب ملک تذکر دهد و مالک فرصتی در اختیار خواهد داشت تا مواردی که موجب اخلال در ایمنی می‌شود را برطرف کند در غیر این صورت شهرداری می‌تواند ساختمان را در اختیار خود بگیرد و فرآیند ایمن سازی را به انجام برساند و دست آخر این هزینه را به اضافه 15 درصد بیشتر از کل مبلغ از مالک دریافت کند .

با این اوصاف شهرداری تهران بر اساس قانون می‌توانست با توجه به عدم توجه مالک به تذکرات ؛ نسبت به ایمن سازی پلاسکو اقدام کند؟

بله شهرداری می‌توانست  بعد از اخطاری که به صاحب ملک که بنیاد مستضعفان داده شد و مورد اجرا قرار نگرفت اقدام به ایمن سازی ساختمان کند و براساس تبصره الحاقی به بند 14 ماده 55 قانون شهرداری هزینه آن را از مالک دریافت کند که البته این اقدام انجام نشد. به عبارت دیگر شهرداری اجازه چنین مجوزی را بدون وجود اذن مقام قضایی در اختیار دارد بنابراین روشن است که خصوص ایمنی ساختمان مسئولیت بر عهده شهرداری است .

به جز این که مدیریت جلوگیری از فاجعه بر عهده چه کسی بوده ؛ مدیریت بحران که از سوی شهرداری تهران به اجرا رسید را تا چه اندازه می‌توان موفق و کارآمد توصیف کرد؟

واقعیت این است که به این عملیات انتقادهایی وارد است البته واحدهای عملیاتی به سرعت در محل حادثه حاضر شدند اما متاسفانه بعد از رسیدن به محل مراحل بررسی ساختمان  و مشکلات آن و تجهیزات مورد نیاز برای مهار آتش سوزی آغاز شد  و تازه بعد از این مرحله به مرکز اطلاع دادند که چه تجهیزات و ماشین‌هایی به پلاسکو فرستاده شود. این در حالیست که در زمان وقوع حریق ، ابعاد حادثه از فاصله دور هم قابل رویت بود و ضرورتی وجود نداشت که بعد از حضور در محل مراحل بررسی انجام گیرد

در نتیجه همین شرایط و چنین مدیریتی حریق کل ساختمان را گرفت و امکان اطفاء در زمان باقی مانده تا فروریختن کل ساختمان از دست رفت . به عبارت دیگر مشخص بود ساختمان به دلیل نداشتن پوشش ضد حریق بعد از یک ساعت یا 90 دقیقه بالاخره مقاومت خود را در مقابل حرارت آتش از دست خواهد داد و فروخواهد ریخت در نهایت این که فرصت از دست رفت و تخلیه کامل ساختمان انجام نشد و تعدادی از محبوسان زیر آوار از جمله نیروهای شجاع آتشنشانی جان خود را از دست دادند . مهم‌تر این که در زمان وقوع چنین حادثه‌ای اولویت اول نجات محبوس شده‌هاست نه آواربرداری اما متاسفانه عملیات به آواربرداری معطوف شد و به دلیل طولانی شدن زمان آواربرداری تعدادی از هموطنان جانشان را از  دست دادند .بدتر این که به دلیل آواربرداری غیرکارشناسی اجساد هم تکه تکه شد و اصلاً قابل شناسایی نبودند یعین آوار انتقال یافت و تازه معلوم شد پیکر تعدادی از شهدا در میان آن‌ها بوده است .

در این شرایط متاسفانه به جای این که عملیات توسط رییس سازمان آتش نشانی مدیریت شود افراد مختلف با تخصص‌های غیرمرتبط حضور داشتند یعنی هم  رئیس سازمان مدیریت بحران شهرداری در محل حضور داشت هم مدیر سازمان آتش نشانی چنین شرایطی تنها به تفرق در فرماندهی انجامید بنابراین قدرت فرماندهی از بین رفت نکته دیگر نحوه انتشاراخبار این حادثه بود چون از ابتدای حادثه تا انتهای آن اخبار مختلفی به گوش رسید  و بلافاصله تکذیب می‌شد که به پریشانی مردم و ایجاد جو بی اعتمادی انجامید در صورتی که اخبار این حادثه باید توسط شهرداری پوشش داده می‌شد یعنی اطلاعات صریح و روشن از یک کانال انتشار می‌یافت بنابراین در مدیریت اطلاع رسانی دچار ضعف شدید بودیم .

با وجود همه آنچه رخ داد شهردار تهران حاضر به عذرخواهی از مردم هم نشد  آیا این طفره رفتن می‌تواند به سلب مسئولیت منجر می‌شود؟

با وجود بی نظمی و قصور در مدیریت حادثه و مدیریت ایمنی، شهرداری باید وجود قصور را بپذیرد و به خاطر حادثه‌ای که به کشته شدن تعدادی از آتش نشان‌ها و اهالی پلاسکو منجر شد از مردم عذرخواهی کند  تا شاید زخم‌های جامعه التیامی یابد. حتی انتظار می‌رفت این حادثه پیش از این‌ها منجر به تحول شد و شهردار از مقام خود استعفا دهد اما او حتی حاضر به عذرخواهی هم نشد. همانطور که مدیر عامل شرکت راه آهن در حادثه سمنان استعفا کرد و از مقام خود کنار رفت با وجود این که خود شخصاً در این حادثه مقصر نبود . با این اوصاف شهردار تهران از این منظر هم نمره قبولی نگرفت . ضمن اینکه در طول حادثه از سوی واحدهای رسانه‌ای وابسته به شهرداری و شبکه‌ها مجازی تلاش شد تقصیر حادثه  به پای وزارتخانه‌های دیگر نوشته شود به عنوان مثال من یک مصاحبه‌ای داشتم در سال گذشته با روزنامه ایران در خصوص سند آسیب شناسی آتش نشانی که در دولت به تصویب رسیده بود در آن سند بندی در مورد کارگاه‌های ناایمن درج شد و بر اساس آن اگر سازمان‌های آتش نشانی و خدمات ایمنی با واحدهای ناایمنی مانند ساختمان پلاسکو مواجه شدند باید گزارش‌های مرتبط را به وزارت کار و دیگر ادارات دولتی مرتبط ارسال کنند تا در اولویت بازرسی قرار گیرند . این خبر از سوی خبرگزاری فارس به صورت گسترده پوشش داده شد و حتی در قالب بنرهای کوچک در شبکه‌های مجازی انتشار یافت یعنی این مصاحبه به مبنایی تبدیل شد برای این که نشان دهد کارگاه‌ها ناایمن بودند و فقط رفع خطر از دیوارهای شکسته وظیفه شهرداری است در حالی که در متن این بند در مورد دیوارهای شکسته نوشته  شده این مقررات شامل همه اماکن عمومی از جمله پاساژها و گاراژها است . این حجم از بی اخلاقی از شهرداری انتظار نمی‌رود آن هم به عنوان نهادی عمومی که منتخب مردم یک شهر است .
نظر شما‌
نام:
ایمیل:
* نظر:
* کد امنیتی:
Chaptcha
حروفي را كه در تصوير مي‌بينيد عينا در فيلد مقابلش وارد كنيد
آخرین اخبار