کد خبر: ۷۹۶۹
تاریخ انتشار: ۱۶ فروردين ۱۳۹۶ - ۰۹:۱۸
printنسخه چاپی
sendارسال به دوستان
محمد زینالی اُناری
جوانمرد و جوانمردی از دیرباز موضوع و مسئله جوامع ما بوده است. هر که دوست داشت دستی از فقرا بگیرد، سعی می‌کرد در این کسوت در بیاید و یا این که هر کس در این کسوت بود، سعی می کرد برای حفظ ظاهر خود، دستی از فقرا هم بگیرد. داستان مشهورتری که از این موضوع یادمان هست، مکتب عیاران بود که بعدا هم اتفاقا توانستند بخشی از حکومت سیستان را به دست بگیرند. همین کسوت در سیاست و حتی اقتصاد امروز ما هم وجود دارد و بخشی از مردم سعی می کنند چه بسا در این کسوت تشبه به علی (ع) داشته باشند، اما این که چقدر توانا هستند و چقدر تشبه دارند، مسئله ای دیگر است.

مسئله عمومی در کشور ما از هر سویی تعریف می شود، اما چه بسا برخی از اخلاقیات اقتصادی ما هم بتوانند مسئله پنداشته شوند. این که چقدر به اخلاق و اقتصاد نوین پایبندیم و مالیات می دهیم و رعایت قانون می‌کنیم یا چقدر به اخلاق سنتی و اقتصاد جوانمردی پایبندیم و دوست داریم در همین زمانه هم از اربابان بگیریم و به فقرا بدهیم. چه بسا همین جوانمردبازی در نوعی از قانون گریزی جامعه ما رخنه کرده و برخی فکر می کنند اقتصاد و دولت انقلابی ما کفاف حمایت از فقرا و بدبختان را ندارد و می توان در این زمانه در تقابل با آن جوانمردی کرد و به ضعفا رسیدگی کرد. 

جمهوری اسلامی از اول سعی کرد با نهادهای نوین دینی این ساختارها را درون اقتصاد و سیاست نوین خود قرار دهد و اگر موفق به این کار می شد، توانسته بود شمّه ای از موفقیت اقتصادی ایران در راستای حل مشکل بدبختی و فقر به جهانیان نشان دهد. اما چه می شود گفت که برخی دوست دارند در درون همین ساختار مدعیانه ایران که بایستی تا حال از سیستم رسمی خود به فقرا رسیدگی کرده و آن ها را توانمند میکرد یا اقتصاد مستحکم و اساسی که حامی همه دهک ها باشد درست می کرد،  در برابر سپهر رسمی هویت جوانمردی ایجاد کرده و در نشان دادن وجهه علی گونه از خود تلاش کنند. 

پرخاش علیه رعایت عدالت در ایران، آن را از استحکام در می آورد و مارکسیسم بازی با نام علی (ع) یا پیشه کردن سلوک جوانمردی و تشبه به علی (ع) و سرکشی به فقرا و پخش کردن منابع من درآوردی در میان مردم جنبش یا خروشی است علیه ساختارهای رسمی دولت ایران که خود آنها محصول انقلاب اسلامی بوده است. این را نمی‌توان نوعی پساانقلاب یا حرکت جدید عدالت‌ورزانه دانست، چرا که خود گامی در درون دولت راه پیمود و الگوی موفقی در ریشه کنی فقر نبوده است و هنوز نقدهای وارده زمزمه می شود. جوانمردی در سالهای گذشته به درون دولت رفت و نتوانست جوانمردی کند و جوانمردبازی مانور موفقی از خود نشان نداد. 

این عمل احتمالا به نوعی کردار سیاسی درون اجتماع ایرانی تبدیل شده است، اما ضربه مستقیم به ساختارهای اقتصادی و سیاسی کشور می‌زند و چه بسا در سست کردن پایه های ملیت و حکومت موثر باشد و عقل سلیم این را نمی پسندد که کرداری یکبار ناتوانی خود را نشان داده و دوباره هم تکرار شود. تکرار این قبیل تشبه به علی (ع) و ادعاهای آخرالزمانی، موجب سست شدن اعتقاد مردم به این روحیات شده و آن را به نوعی بازی تاریخی و هجو پست مدرنیستی در سپهر سیاست ایران تبدیل می‌کند.  باید نشست و دید که این بار چه نوع بازی جدیدی راه افتاده و چه هجوهایی راه می افتد، اما واقعا این در شأن اعتقاد مردم به علی (ع) و در حق تلاش های ایثارگرانه در راه حفظ جمهوری اسلامی نیست. 
نظر شما‌
نام:
ایمیل:
* نظر:
* کد امنیتی:
Chaptcha
حروفي را كه در تصوير مي‌بينيد عينا در فيلد مقابلش وارد كنيد
آخرین اخبار