کد خبر: ۸۳۸۶
تاریخ انتشار: ۳۰ ارديبهشت ۱۳۹۶ - ۲۱:۰۰
printنسخه چاپی
sendارسال به دوستان
پردیس عامری *

پردیس عامری

کمتر از یکماه قبل بیاد میاورم که چقدر شگفت زده شدم! که عاقبت حصارهای ما فعالان مدنی هم شکست و افرادی از میان ما و بسیار نزدیک به کف جامعه لااقل وارد مدیریت شهرمان به زودی می شوند و مبارک باشد این گذر از نظارت های استصوابی و ..... آن زمان برای لیلا ارشد نوشتم، کسی که از سال‌ها قبل می شناختم، هرگز معتقد به تفتیش افکار مردمان نیستم و این را خلاف ادعای هم آزادی خواهی و هم دموکرات بودن می دانم. اما ارشد را از سال ها پیش می‌شناختم، تا بعدها خودش را دیدار کردم، فهمیدم جایی در شهر تهران هست که پناهگاه دردمندان است و خانه خورشید است و زنی مستقل از جریان های سیاسی با نام لیلا ارشد آنجاست! بماند که در کمتر از یکماه در حمله های گروهی سیاسیون که مدیریت شهر راهم گویا کلهم حق مسلم خود می‌دانند، حتی برخی مدعیان اخلاق و اصلاح تا توانستند تخریبش کردند و برچسب به او زدند و همه ما را آزردند درحالیکه از نزدیک ترین گزینه‌ها به معنای حقیقی اصلاح جامعه بود و بی‌ادعاترین. بیشک خدشه‌ای به وجهه او وارد نشد و نخواهد شد، اما درنهایت علی رغم شادی بسیاری از ما، از حضور در رقابت شورای تهران انصراف داد و بدا بحال ما مردم که شاید در برخی برهه ها هرگز نفهمیم چه گذشت و می گذرد و چه می شود که از فضای کنش های مدیریتی و سیاسی، افراد مدنی، خصوصا زنان، تحت فشارهایی خاص که هرگز تصورش را نمی توان کرد کنار گذاشته می شوند، نه به دلایل مرموز و پیچیده ای که وانمود می‌شوند، فقط بدلیل دعواها و رقابت های سیاسی بعضاً غیراخلاق مدار!

از همه اینها می گذرم، در این یک روز مانده به انتخابات، علی رغم اینکه در نهایت استقلال همیشه رویکرد سیاسی خودم را داشته ام که متمایل به اصلاح بوده است، اما بعنوان یک پژوهشگر و یک مدعی کنشگری مدنی مستقل و غیر حزبی، که باور دارم به اصلاح تدریجی جامعه از مسیر صندوق‌های رای، نمی‌توانم سکوت کنم، که شاید روزی باید در مقابل نسل های جدید و وجدان خود جوابگو باشم. به تاسی از همان سنت اصلاح گرایی دوران جوانی خودم، روزهای پرشور و حال 76 و آغاز شکل گیری کرسی‌های آزاد اندیشی، نقد و مطالبه گری، روزهایی که خبری از هیچ لیست و باندی نبود رای میدهم، اما اینبار می خواهم بگویم: بدون اینکه قلمم بلرزد اولین نامی که در انتخابات شورای شهر تهران فردا خواهم نوشت، حسین راغفر است، صدای جمعیت خاموش و مشاور #میرحسین موسوی! که با وجود همه هجمه ها تا امروز در کارزار رقابت مانده است.

بنام عدالت، آزادی و به تمنای انعکاس صدای دردمندان شهرم. مگر می توان در مدیریت تهران از امثال او گذشت! من نمی گذرم کاش بقیه شما شهروندان تهرانی هم نگذرید! این صدای سوم و جریان سومی که از کف جامعه برآمده الان و در این برهه و در تهران به بار نشسته، موافق اصلاح و بهبود کشور است و حتی بنفع پالایش و زنده شدن دوباره گفتمان اصلاح طلبی و بازگشت آن به اصل خویش خواهد بود.

ای کاش با این صدا همراه شویم و ای کاش توان و امکانات در دست فعالان مدنی مستقل آنقدر بود که میشد آگاهی رسانی گسترده ای کرد. به هر روی این اتفاق و تکثری که در اثر ورود نیروهای مستقل عدالت خواه و سالم در  رقابت های شوراها بوجود آمده را واقعه ای مبارک می دانم. باشد که روزی بتوانیم، ما، جامعه مدنی و کنشگران اجتماعی خواهان اصلاح و بهبود، نمایندگان خود را وارد مدیریت و سیاست و مناصب عالی کنیم و از سد فعلی که اقتدارگرایانه حکم می راند، عبور کنیم. ما کم شمار نیستیم، منسجم خواهیم شد و انتخابات شوراها، نویدی است برشکل گیری این بسیج مردمی از راه تشکلهای مستقل و با پشتوانه افرادی که هم سرمایه اجتماعی و هم دغدغه اجتماعی جدی و بالایی دارند.
برای انتخاب تیم مدیریت شهری تهران، صدای جمعیت خاموش را از یاد نبرید...

* فعال مدنی ، دانشجوی دکترای علوم اجتماعی
نظر شما‌
نام:
ایمیل:
* نظر:
* کد امنیتی:
Chaptcha
حروفي را كه در تصوير مي‌بينيد عينا در فيلد مقابلش وارد كنيد