کد خبر: ۹۳۰۳
تاریخ انتشار: ۱۴ آبان ۱۳۹۷ - ۱۱:۴۷
printنسخه چاپی
sendارسال به دوستان
عليرضا هاشمي*

عليرضا هاشمي*

از نظر صاحب‌نظران حوزه تعليم و تربيت، مدرسه نه تنها يك مكان جهت آماده شدن براي زندگي كه در حقيقت جايي براي تمرين زندگي و تجربه عرصه‌هاي مختلف آن است. پرسش اين است كه اين «مدرسه زندگي» چگونه بدون مشاركت واقعي دانش‌آموزان شكل مي‌گيرد؟ آموزش مهارت‌هاي زندگي و كسب صلاحيت‌هاي ضروري براي خودشكوفايي و زيست موثر انساني، در كجاي نظام تعليم و تربيت ما قرار مي‌گيرد؟ مدرسه بايد عين زندگي و نمونه‌اي كوچك از جامعه باشد ولي مدارس ما بي‌توجه به استلزامات اين هدف، بي‌ارتباط با نيازهاي واقعي زندگي و البته سطحي و گذرا ادامه حيات مي‌دهند. شهروندي فرزند زيستن در دنياي معاصر است و تربيت شهروندي است كه مفهوم «مدرسه زندگي» را مي‌سازد. مدارس مي‌توانند با تربيت شهروندان آگاه، مسوول و فعال كمك بزرگي به پيشرفت فردي، اجتماعي و حفاظت از محيط زيست و زندگي كنند. آنان بايد در تمام تصميم‌گيري‌هاي مربوط به خود در خانه، مدرسه و جامعه مشاركت كنند و به عنوان يك شهروند به صورتي فعال در مناسبات اجتماعي متناسب با احوال خودشان حاضر باشند. دانش‌آموزان زينت‌بخش مراسم‌هاي ما و سياهي ‌لشكر فعاليت‌ بزرگ‌ترها نيستند. آنها تكراركننده شعارهاي ما نيستند، حق دارند ديده شوند، گفت‌وگو و حتي اشتباه كنند. اين اصل تربيتي به كار سياسيون ما هم مي‌آيد كه بهبودخواهي در سطوح محلي، ملي و جهاني بدون مشاركت واقعي ذي‌نفعان امكان‌پذير نيست. نبايد فراموش كرد كه احساس زندگي در جامعه جهاني نيز رو به تقويت و رشد است، مردم در تمام عرصه‌هاي زندگي به يكديگر وابسته‌اند. دهكده جهاني ديگر يك افسانه نيست، بلكه يك واقعيت است. يادگيري براي با هم زيستن از ويژگي‌هاي قرن بيست‌ويكم است. توانمندي براي مشاركت و تصميمات عاقلانه و عادلانه در اين زمانه و زمينه مستلزم آموزش مهارت تفكر و گفت‌وگوست. آزادي آموختني و گفت‌وگوهاي گروهي مقدمه جست‌وجو‌گري و درست انديشيدن است، چه خوب بود آموزش و پرورش خود را فقط تسهيل‌كننده اين گفت‌وگوها تعريف مي‌كرد. آموزش و پرورشي نه مبتني بر امر و نهي كه استوار بر دلالت به خير.

كارشناس مسوول سابق تربيت سياسي وزارت آموزش و پرورش
نظر شما‌
نام:
ایمیل:
* نظر:
* کد امنیتی:
Chaptcha
حروفي را كه در تصوير مي‌بينيد عينا در فيلد مقابلش وارد كنيد
آخرین اخبار